İneklerin peşinde

Sarıköyde 8 yaşlarında kısa pantalonlu kocaman bir adamken yaz tatilinde sabahları birinci görevim hemen kahvaltıdan sonra evin bahçesindeki damdan sağımdan sonra salıverilen ineklerin peşinden bir çoban gibi gidip onları eski top sahası arkasında kanal boyundaki etrafı dikenli tellerle muhafazalı çayıra kapatmaktı. Bu önemli görevi yaparken ineklerin zaten yolu bilmeleri bir anlam ifade etmez mutlaka benim tarafımdan onları gütmek şarttı. Herhalde 🤔. İneklerin lideri Yıldız yolda en önden gider diğerleri koşulsuz onu takip ederdi. Bizim kısıktan çıkan inek mezarlık yoluna döner hamam çeşmeye sapmadan Havaların hanayı geçip eski değirmene döner, Edip ağanın evini sağda bırakıp mescit caminin arkasında asvaltı geçip dana mahallesine aşağıya kaba çeşmeye doğru su içecekleri için hızlı adımlarla giderlerdi. Sırası ile yalağa yanaşan suyunu kana kana içer banada buz gibi suyla elimi yüzümü yıkamaya bolca vakit olurdu. Tıpkı sinemada gördüğüm kovboylar gibi😀. Fakat kısa pantol işi bozuyordu. Köyün çıkışında Nazile ninenin evinin önünde de bir çeşme vardı fakat ördek ve kazlardan ötürü yalaktaki su hep bulanık ve yosunlu olurdu. Çarşıdan gelip Gönene giden asvaltta hep bir yoğun trafik olduğu için burada inekleri Harmanlara kaçırmadan ve koca çınarlı yola çıkarmadan şimdiki sanayi tarafındaki çınarların altından götürmek gerekirdi. Pis kokulu dere sağımda ,çınarlı yol solumda selaneye doğru giderken top sahasına derenin üzerine kurulu ahşap köprüyü geçen inekler mutlaka çayır tarlaya koşarak giderler benim peşlerinden gelip kapıyı açmam için bazen uslu uslu bekler bazen de komşu tarlada ekili yoncaya dalan olurdu. Top sahasının sonunda büyük meşe ağaçlarının arasından geçilerek gidilen bu tarla akrabamız köselerin Tefarik teyzeler ile komşu idi, köy deresi ile aramızdaki tarlalarının yol boyu boydan boya ayvalıktı ve ilk baharda arılar balımsı ayva çiçeği kokusu, arı otu ve yonca çiçekleri kokusu arasında ahenkle vızır vızır uçuşurdu bu yem yeşil çayırda. Hele dola etrafı vişne ağaları beyaz gelinlikli kızlar gibi çiçeklerle donatıldığında vişne ağacına çıkıp bu vızıltı senfonisini dinleyip bol polenli çiçek kokusunu ciğerlerime doldurmak ne büyük keyfti. Amcamdan öğrendiğim bir sır vardı iyi bir çoban sopası nasıl yapılır? Bu ayva ağaçlarının genç fışkanlarından düzgünce biri çakı ile dikkatlice kesip yakılan bir ateşte korların arasında kabuklarını yakarak sertleştirmek ve düzleştirme; bunu çimler üstünde yılan gibi kaymasını sağlayan sır buydu işte bu ateşte kavurma işiydi. 😀Harika alacalı dümdüz bir çoban sopam var gören kıskanıyor. İnekleri kapattıktan sonra top sahasının kenarında mevsimine göre karamuk yemek Güvem toplamak en büyük zevkimdi. Böğürtlen yemekten ellerim ve ağzım mosmor olurdu. Güvemlerin buruk tadı ağzımızı burar fakat karnımız ağrıyana kadar da yerdik. Çocukluk işte.🤔 Sonra panayırlı günler yaklaşır ilk panayırcılar harmanlara geldimi bu her sabahki asli görevim bitince onları izlemeye bayılırdım.

Harmanlarda çınarlı yola paralel çay bahçesinin birket duvarı kenarına kurulan Bisikletçiler ise tüm çocukların olduğu gibi benim de en sevdiğim yerdi. Rahmetli dedemden harçlık kopardıkça çınarlı yola paralel toprak yolda üç tekerlekli bisiklet sürmek ne büyük heyecandı biz kocaman yürekli, kısa pantalonlu büyük adamlara..

Karamuğun tadı mı ,ayva çiceğimi, yoksa toz toprak içindeki bisiklet pedalına basma heyecanı mı özlenen? Belki de hepsi. Tamer Gödekoğlu