Nerden başlamalı?

O gün ” öf ” dediğim meğer hayatın bir anahtarıymış.Sarıköyde, Ekim kasım aylarında Kuru fasulye hasadı tamamen biter, fasulyeler batozdan sonra çuvallara doldurulur havalar yağışlı değilse güneşli günlerde naylonlar üzerinde yol yada taşlıparada kututulurdu. Eğer hava yağışlı ise dışarılara ,yollara serilmeden evde böceklik damının beton zeminine dökülerek büyükçe bir yığın yapılırdı. Gerek kızışmasını önlemek ,gerekse daha da kurusun diye bir köşeden diğer bir köşeye bu koca yığın gün aşırı aktarılması gerekirdi.

Rahmetli baba annemin kontrolünde olan bu kurutma işinde beni yakalar, gözü sokaktaki oyunda olan beni ikna eder “hadi çabuk çabuk bitirelim sonra oynarsın, gızışıverir yoksa bunlar” derdi. Koca yığının önünde teneke elimde durup, birazda mızmızlanarak nereden başlayacağımı bilmez kendi kendime hafif sesli şikayetlenirdim. “Çok fasulye var Nerden başlıcam?”

Babaannem” bakma öyle ayağının dibinden başla” derdi. O zaman oflaya puflaya yığına elimdeki tenekeyle dalar, taşımaya başlardım, aldığım yığınla yeni yaptığım yığın yarı yarıya birbirine denk olduğunda kocaman bir aferini hak ettiğimi düşünerek porta altında ocakta bir şeyler pişiren baba annemin tam karşısındaki kuyuda elimi yüzümü yıkar, bir taraftan da beni görmesini sağlardım. Baba annem’in son bir ” Aaa bak karaoğlana aferim bitmiş bile” diyerek böceklik damının kapısından son bir gayret vermesi ile o koca yığının kalanını bitirir ve yorgun ama iş bitirmenin o inanılmaz duygusunu sonuna kadar hisseder başarmış olmanın haklı gururunu sokaktaki arkadaşlarıma birazda abartarak paylaşırdım.

Ömrüm boyunca karşılaştığım tüm sorunları aşmakta hep ayağımın dibinden, bana en yakın yerden başlamakla, tümü bir kere de değil parça parça ,tek tek aşmakla yol alındığını işte o günlerde rahmetli Baba annemden öğrenmişim.Bu vesile ile onu anmak istedim.Cennet mekanı olsun. Allah rahmet eylesin.